‘Ik word geleefd… door alle operationele shit!’

Het is een paar maanden geleden dat Marcel me belde. Niet ongewoon, hij belt vaker. Directeur/eigenaar van een technische dienstverlener (system integrator) met een 280-tal fte, een stevige speler en behorende bij de top 10 in Nederland. Marcel is altijd druk, maar meestal ook snel weer in balans.

Onze samenwerking gaat al jaren terug, dus ik ken zijn ritme. Meestal komt er eerst een stortvloed aan woorden, dan daalt de rust in. Maar dit keer kwam die rust niet. In plaats daarvan volgde een duidelijke boodschap: ‘Ik word geleefd door de operatie. Door alle… operationele shit.’

Mijn bedrijf staat stil

De Marcel die ik ken, is betrokken, loyaal en toegewijd. Iemand met een groot verantwoordelijkheidsgevoel. Voor zijn gezin, zijn klanten, zijn mensen. En voor zijn bedrijf.

Verbinding, vertrouwen en verantwoordelijkheid zit in zijn DNA maar dat stond nu allemaal onder druk. Hij maakte lange dagen, was snel geïrriteerd en hij voelde zijn energie wegvloeien. Mijn bedrijf staat stil, had hij ondervonden. De klanttevredenheid daalde, er was een hoger verzuim, de faal- en herstelkosten namen toe en de financiële resultaten bleven achter op target.

De spanning bij Marcel was haast tastbaar. Zijn vragen waren scherp en urgent:

• Hoe doorbreek ik dit patroon?
• Hoe krijg ik de focus terug?
• Hoe bereid ik mijn bedrijf voor op de nieuwe werkelijkheid?

Snelkookpan

Gezien de mentale staat van Marcel en de urgentie voor zijn bedrijf maakten we direct een afspraak voor de volgende dag. Enigszins anders dan onze gebruikelijke gesprekken zaten we om de tafel. Wat bleef was echter onze verbinding. Dat is misschien wel het belangrijkste. Op dat moment ontstond er een ‘snelkookpan-sessie’.

Mentale veerkracht

De eerste stap bestond eruit om Marcel herinneren aan wie hij is. Niet als functie of rol, maar als mens en leider. Waar staat hij voor? Wat wil hij écht met zijn bedrijf? Zijn antwoorden maakten iets bij hem los. Een kantelpunt in het gesprek ontstond toen Marcel zichzelf hoorde herhalen wat zijn vrouw en dochter hadden gezegd: ‘We willen papa terug.’

We pakten stiften en papier, en tekenden het letterlijk uit: zijn visie, zijn doelen, zijn koers… Er ontstond een creatieve ‘megatekening’ waar de energie vanaf spatte.

Langzaam kwam hij in zijn flow.
En toen vielen er nog meer kwartjes: zijn fysieke en mentale staat zijn onlosmakelijk verbonden. Zijn racefiets – jarenlang een bron van ontspanning, herstel en inspiratie – was verworden tot een instrument voor zijn race tegen de klok.

Kansen en keuzes

In de ontspanning van zijn flow ontstond ruimte. En uit die ruimte kwamen kansen.
We keken naar het portfolio: wat kon anders? Wat kon beter? Wat vroeg de markt?
Een van de nieuwe doelen werd om meer te werken vanuit interesse, plezier en talent. En wat gebeurt er als je meer de focus legt op kwaliteit dan op kwantiteit?

Ook hebben we samen de financiële gezondheid van het bedrijf grondig bekeken. Niet vanuit paniek, maar vanuit leiderschap.

Door slim gebruik te maken van zijn mensen, de bestaande middelen, planning en logistiek zagen we nieuwe mogelijkheden.
En daar kwam hij weer – die kenmerkende glimlach van Marcel. Zijn trademark.

Verbinding en vertrouwen

Wat voor Marcel altijd belangrijk is – en nu nog meer – is de verbinding met zijn mensen. Daar ligt echt een kracht van hem. Hij wil dat zij zich gezien en gedragen voelen. En dus vroeg hij zich af: Hoe geef ik richting én vertrouwen, als mensen vooral op afstand werken?

Marcel besloot fysieke inspiratiesessies in groepen van 12 mensen te organiseren. Geen eenrichtingsverkeer, maar echte gesprekken. Over koers, over keuzes.
Ik was erbij, als ‘aangeschoven deelnemer’. Het was fascinerend om te zien wat een openheid en interactie ontstond doordat Marcel zijn dilemma’s deelde met zijn medewerkers. Dit triggerde de bevlogenheid, de betrokkenheid en het ownership van Marcel.

Er gebeurde iets. Er kwam weer beweging. Tegelijk is hij rustiger gaan fietsen. Meer met de focus op zijn hartslag dan op hard trappen met het verstand op nul en de blik op oneindig.

De zaag scherp houden

Inmiddels zijn we een paar maanden verder. De eerste resultaten zijn zichtbaar:

• Het financieel rendement is toegenomen
• De spirit bij Marcel en zijn mensen is weer volop aanwezig
• Klanttevredenheid is weer op het gewenste niveau
• Het verzuimpercentage loopt terug

En we blijven reflecteren. Want zoals Marcel zelf zegt:

“De zaag moet scherp blijven als je verder wilt bouwen.”

---

Tot slot

Herken jij jezelf in Marcel?
Heb je het gevoel dat je vooral aan het rennen bent – van operatie naar overleg, van probleem naar pleister? Wil je werken vanuit een lonkend perspectief richting een nieuwe werkelijkheid? Wil je verkennen hoe jij weer regie pakt – op jezelf, je team, je bedrijf?
Laten we kennismaken. De koffie staat klaar.